Huśtawka

Ciąża numer dwa. 

Tydzień dwudziesty ósmy. 

I niesamowita huśtawka nastrojów.

Od rana płaczę, bez szczególnego powodu. 

A to skończyłam czytać książkę (tragedia! co ja zrobię z wolnym czasem? zaraz, ja nie mam wolnego czasu!), a to chce mi się spać (a moja bezlitosna, niemal trzyletnia córka wcale tego nie rozumie!), a to boli mnie głowa, a to w głowie mam pustkę i nie wiem co ze sobą zrobić. Na wszystko płacz. 

Nienawidzę być w ciąży. To znaczy w tym momencie nienawidzę. Natłok myśli związanych z drugim dzieckiem mnie przytłacza. Dziś, bo jutro całkiem możliwe, że z uśmiechem na ustach powitam nowy dzień, nagle pełna sił do działania. 

W ogóle to uwielbiam być w ciąży. No, może poza pierwszymi trzema miesiącami. Mdłości i wymioty nie działają na mnie dobrze, masochistką nie jestem. Uwielbiam ten czas, gdy ruchy dziecka zaczynają być wyczuwalne, a z czasem widoczne gołym okiem. To chyba jedyna taka okoliczność w życiu, gdy brak płaskiego brzucha wcale mi nie przeszkadza. Choć myśl o nim po porodzie wcale mnie nie cieszy. 

Ale cóż, wszystko jest dla ludzi, to znaczy dla kobiet w tym przypadku. :)

Po co mi to wszystko?

Każdy blog w sieci tworzony jest po coś. Dla pieniędzy, popularności albo, po prostu, dla znalezienia własnego miejsca w świecie.

Ja tworzę go właśnie dla tego ostatniego. Czasem mam wrażenie, że zatracam się w codzienności, w macierzyństwie, problemach. Nie mam czasu na relaks, odpoczynek, realizację swoich planów czy nawet spacer ze znajomymi. Nie mam często możliwości się wypowiedzieć, porozmawiać. Najczęściej kompanem moich rozmów jest moja niespełna trzyletnia córka. Umówmy się, nie jest to rozmowa na wysokim poziomie intelektualnym.

Blog jest moim pamiętnikiem, miejscem, gdzie mogę poruszyć ważne dla mnie tematy, a czasem zwyczajnie pożalić się albo pochwalić. Wierzę, że z czasem publikowane posty nie pozostaną bez odzewu, że ktoś, jako pierwszy, odważy się napisać pierwszy komentarz, podjąć temat i, być może rozpocząć dyskusję.

Nie piszę tylko dla siebie. Chciałabym zebrać grono, nawet niewielkie, osób, które będą w sieci stanowiły dla mnie jakieś oparcie. Każdy z nas ma coś ciekawego do powiedzenia.

Czy mi się uda? Czas pokaże. Póki co, trzymam sama za siebie kciuki!